Sanırım 1.5 yıllık bir rüyanın sonuna geldim. Dün whatsapp'tan fotoğrafımızı kaldırdım. Son konuşmamızdan önce hayatına birilerini alabileceğinin sinyallerini az çok verdin. Bu bir gün gerçekleşecek bir şeydi ve bu sonu kendim görmektense hayatından çıkıp gitmek en mantıklısı olacak.
Sen hayatımda gördüğüm en iyi insanlardan biriydin ama sağlığım elvermedi ilişkiye. Mecbur kaldım ama seni kaybetmektense en azından arkadaş olarak da olsa senle beraber olurum sevgimi uzaktan uzağa yaşarım diye düşündüm.
Ama gelinen noktada hayatına girecek kişiyi görmeye dayanamayacağımı anladım. Hayatında olduğum müddetçe seni hep sevdim ve elimden geldiğince yardımcı olmaya çalıştım. İçim rahat ama kaderime de bir yandan lanet ediyorum. Böyle olmamalıydı. Herkes evlenip mutlu olurken, sevdiği insana kavuşurken ben niye bu haktan mahrum bırakılıyordum. Sanırım bu da kaderin bir cilvesi. Artık aldığın hediyelerle ve resmine bakıp avunacağım. Hayatımda olduğun müddetçe kimseyi hayatıma almayacağımı söylemiştim ama sen aksini düşünüyorsun. Senin de hakkın mutlu olmak , sana da hak veriyorum. Seni kalbinden öpüyorum melek yüzlüm. Hoşça kal minişim , mutlu ol.