Akış

"İnsanların çıkarsız dostluk kadar imrendikleri bir şey yoktur."

"Fakat ruhunun derinlerinde bir sancı saklıydı: Olduğundan farklı olma arzusu. Bu, bir insanın kaderden yiyebileceği en büyük silledir. Olduğundan farklı olma arzusu: Kalpte yanan hiçbir arzu daha acı verici olamaz."

“Fakat günün birinde bir yerlerden ışık gelir ve bir yüzü yeniden tanırız.”

Tecrit edilmiş ruhunun bir asi kesileceğini nerden bilebilirdim. Şu da var ki her insan günün birinde kendi sürgününü yaşayacak. İnkar edilemez.
Kendin olabilmek için dayanaksız kalman gerekir. Ben gibi başından beri çemberin dışında kalanlar içinse sürgün yaşam boyuydu. Sürgün doğup sürgün ölmek.

Avrupa’yı görmek ve temel kültürünü anlamak için üç şehri, Floransa, Roma ve Prag’ı göreceksin. Asya kültürünü anlamak için de, Bursa, İsfahan ve Lahor..

Ne Troya'nın zenginliği, ne de Apollon'un Pytho'daki mermer tapınağında saklı olan hazineleri. Canın sığır ya da koyun mu çekti; yakalar getirirsin. Üçayakları, kızıl yeleli atları satın alırsın. Ama ya tatlı can! Dişlerinin arasından bir kez çıktı mı bir daha ne savaşla geri gelir, ne de parayla!

Hepimizinki günübirlik hayatlar; hatırlayanın, hatırlanandan farkı yok. Hepsi geçici. Hem anılar hem de onların nesnesi. Her şeyi unutmuş olacağın günler kapıda, her şeyin seni unutacağı günler yakın. Bil ki çok geçmeden hiç kimse ve hiçbir yerde olacaksın.

"Düşüncelerinin ikiye bölündüğünü seziyorum. Sen utancın egemen olduğu parçana kulak vermişsin. Oysa bir de değişmek isteyen parçan var. Bu parçan, senin farklı bir yaşam sürmeni istiyor.

Kelimelere âşık olduğunuzu görüyorum.
Onlarla dans etmeyi seviyorsunuz. Oysa kelimeler yalnızca not düşmeye yarar.
Melodiyi oluşturan, fikirlerdir. Yaşamımızın çatısını da fikirler oluşturur.

Ey can, sana aklı niçin vermiş veren?
Kendini bil, yolunu bul yitip gitmeden.
Baykuş gibi ne gezersin viranelikte,
Yerin Akdoğan gibi sultanın eliyken?

Ama sen neyimsin ki benim, sen ki beni asla, asla tanımadın, bir su birikintisinin yanından geçer gibi geçip gittin yanımdan, bir taşa basar gibi üzerime basıp gittin, gittin, hep gittin ve beni hiç bitmeyen bir bekleyişe mahkum ettin.

bir kızın, bir kadının yüzü bir erkek için inanılmaz değişken olmalı, zira bu yüz çoğu zaman kâh bir tutkuyu, kâh bir çocuksuluğu, kâh bir bıkkınlığı yansıtan bir aynadan başka bir şey değildir ve aynadaki görüntü gibi hızla silinip gider.

İnsanlarla iç içe olmak, insanı kendini gözlemlemeye teşvik eder.

Belirli bir noktadan sonra artık geriye dönüş yoktur. İşte bu noktaya erişmek gerekir.

Tüm insani hatalar sabırsızlıktan, amaçla ilgili olanın zamansız kesintiye uğratılmasından ve sözde sorunun sözde bir çitle çevrilmesinden doğar.

Ardındaki çirkinliği saklayamayan bir yüz ile ne kadar güzel olduğunu keşfetmek için maskesini kaldırmam gereken bir yüz gördüm.
Kırışmış, ama hiçbir anlam taşımayan bir yüz ile üstünde her şeyin apaçık göründüğü yalın ve yapmacıksız bir yüz gördüm.

"Hayatımızın daha güzel bir gelecek gibi bir hedefi olmasaydı, çok çekilmez olurdu."
"Ne olursak olalım, var olmaya devam edeceğiz."

Sen bana "Rüzgâr batıya doğru esiyor," dediğinde,
"Evet, batıya doğru esiyor," derim; çünkü ruhumun rüzgârın hafifliğine değil, denizin derinliğine sahip olduğunu bilmeni istemem.

Ortalıkta gözükmese de iyi olan bir insanın varlığı, görünür olan ama sadece iyilik taslayan pek çok insanın varlığından daha iyidir.

Ancak, kimi insanlar, ona ait olmayan giysilerine rağmen Güzelliğin yüzünü gördüler ve onu tanıdılar.

Yalnızca tutkunun ne olduğunu hiç bilmeyen insanlar, nadiren bu duyguyu tattıklarında, belki de bu kadar çığ gibi ani, kasırgaya benzer tutku patlamaları yaşıyorlar: O anda yaşanmamış yıllar, kullanılmamış güçlerin biriken öfkesiyle birlikte insanın göğsüne yumruk gibi iniyor.

Cesaretle arzusunun peşine takıldığı için ona bir ölçüde saygı duyuyorum, ancak bugün olmasa bile yarın kesinlikle çok mutsuz olacağı için onun adına üzülüyorum.

Hastalar yastıklarını düzelten elin saf olup olmadığını, ölüm döşeğindekiler alınlarına değen dudakların günahın öpücüğünü bilip bilmediğini sormazlar.

Entellektüel genellemeler her zaman ilginçtir, ama ahlaki genellemeler hiçbir anlam taşımaz.

"Tanrım sen beni dostlarımdan koru, ben düşmanlarımla baş edebilirim."(Tanrım sen bizi bizimkilerden koru, biz Rumlar hatta Avrupalılarla baş edebiliriz)

'Çağdaş demokrasi' tanımı artık şöyle yapılmaktadır: Farklılığın kabulü, içe sindirilmesi ve onun yönetilmesi.

Askerlik, işlerin yönetilmesi değil, insanların sevk ve idaresi sanatıdır. İnsanlar ancak umutları, düşünceleri doğrultusunda sevk ve idare edilebilirler.

Asker ateş eder, ortaya çıkacak kaosu diplomatlar çözerdi. Cumhuriyetin ve Gazi'nin subayı Kubilay gibi olanlardır.
Asker askerdir, diplomat diplomattır.

'Akıl oyunları'nı 'Akıllı oyunlar' bozar. Kediye 'komplo' kurup kediyle gösteriye kalkışanlar, yani 'akıl oyunu' yapanlar, kedinin yaradılış kodlarındaki 'akıllı oyununa' karşı yenilmeye mahkumdurlar.

Çünkü ölmüş bir kadın savunmasız bir kadındır; artık onun hiçbir etkisi yoktur; artık ne isteklerine saygı duyulur, ne zevklerine; ölmüş bir kadın hiçbir ıstekte bulunamaz, hiçbir saygı bekleyemez, hiçbir iftirayı çürütemez. Ona karşı hiçbir zaman öldüğü zamanki kadar acı veren, o kadar işkence eden bir merhamet hissetmemişti.

"En büyük yaşam engeli, yarına dayanıp bugünü tüketen beklentidir."

"Omnia bona mea mecum porto."
(Benim için iyi olan her şeyi kendimde taşıyorum.)

Herkes bir başkası için tükeniyor.

Kendimi yeterince iyi olmayan bir şeye teslim etmektense, en güvenilir olanı seçmeyi tercih ederim.

Bir şeyin gerçek ve canlı olduğunu teyid eden o ezici his, içimi ürpertti.

Bataklık bataklıktır. Çok derin olmayanı bile sürekli tuhaf kokar.