Bugün bir şiir sitesinde gördüğüm bir şiirin sözleri beni hayli düşündürdü. Şöyle bir şiirdi:

Hiç tanımadan aşık oldum ben sana
Ne gözlerinin içine bakıp da Aşk’ı,
Ne de ellerini tutup da sıcaklığını hissettim Sadece sözlerini sevdim..
Ruhuma huzur veren güzel sözlerini
Koklamadım daha önce Gülkokunu
Görmeden Gülyüzünü sevdim seni
Ben seni yürekten sevdim
Yüreğinden aldığım ilhamla,
Kaderimin bana yazdığı yazıyla,
Ben seni bütün benliğimle çok sevdim...

Bence, bu şiirde anlatılan şey, fiziksel temasın değil zihinsel ve ruhsal bağın öncelikli olduğu bir aşk.

Hiç görmeden aşık olmak mümkün olabilir mi acaba diye düşündüm.
Ama sanırım burada aşık olunan şey çoğu zaman karşımızdaki kişinin kendisi değil, onun bizde uyandırdığı duygu olmalı.

Şiiri yazan kişi, o kişinin
• Gözlerini görmemiş,
• Elini tutmamış,
• Koklamamış…
Ama “sözlerini” sevmiş.

Aslında “ Sözler” çok tehlikelidir..Çünkü insanın en seçilmiş, en süzülmüş halidir. Gerçek hayatta birinin yorgunluğunu, sabırsızlığını, korkularını görürsün. Ama kelimelerde herkes biraz daha ideal olabilir.

Bence bu şiirdeki aşkın birkaç yüzü var:

1. Ruhsal Uyumdan Doğan Aşk
Bazen biriyle düşünce dünyasında buluşursun. Aynı şeylere gülersiniz, aynı şeylerde incinirsiniz. Bu bağ gerçekten güçlü olabilir. Söze değer veren biri için bu bağ hafife alınmaz.

2. Yansıtılan Aşk
Ama şu da var… Görmediğin birine, kendi hayalindeki boşlukları doldurursun. O kişi biraz senin zihninin eserine dönüşür.

3. Güvenli Mesafe Aşkı
Bazen insanlar dokunmadan sever, çünkü risk azdır. Gerçek hayatın karmaşası yoktur. Hayal kırıklığı gecikir. Bu tür aşk daha saf ama aynı zamanda daha kırılgandır.

Netice olarak, bu tür Aşkın tek bir şekli yok.
Ama gerçek, uzun soluklu aşk — sadece söz değil; karakter, sabır, kriz anı, hayal kırıklığı, gündelik sıradanlık, hatta tartışmayı da kaldırabilendir.

Hiç görmeden başlayan bir aşk mümkün olabilir belki. Ama gerçek olup olmadığını zaman ve gerçeklik sınar.
Gerçekler ise sadece karşıdakiyle yaşanınca anlaşılır.
Teoriye, hayale ve iç muhakemeye gerek yok; ateşin sıcaklığı kendi kendini gösterir zaten.
Ve bu çok olgun bir yaklaşım olur..
Tahminlerle, korkularla ve projeksiyonlarla değil; yaşadığın anla karar vermiş olursun..