"Yaşamı güzel kılan, insanların birbirilerinin yüreklerini ısıtmak için bulabilecekleri iyilik dolu sözcüklerdir."

Hayatın anlamını kavramak için gerekli olan gücü ancak insanlara karşı duyulan sağlam ve coşkulu bir sevgiyle bulmanın mümkün olabileceğini hissediyordum. Kendimi düşünmeyi bırakıp, insanlarla daha yakından ilgilenmeye başladım.

Bilindigi üzere bir insan mutluyken kafası pek çalışmaz.
Huzur dolu enfes bir his, memnuniyet hissi, bütün varlığına yayılır; insan bu hisse gark olur; kişisel yaşantının bilinci kaybolur - kötü eğitimli şairlerin dediği gibi, katıksız mutluluğa kavuşur.

"Yalan en az hakikat kadar yaşamın parçasıdır, belki daha bile fazla."

"İnsan yaşadığı ânın farkına varamıyor; zaman geçtikçe duyuyor geçip gidenlerin sesini."

Tıpkı eskisi gibi, içinde bir öfke kabarmaya başlıyor, ama bu öfke sevgiye mağlup oluyordu.

Elin tehditkârlığına karşın, sesi güven aşılıyordu. Öte yandan, sesin güven vericiliğine karşın, el alabildiğine tekinsizdi. Eziyet çekiyordu; bu el ona dokunmuş, içgüdülerine saygısızlık etmişti

Hızlı öğreniyordu. Eşyanın tabiatı gereği, ona bahşedilmiş hayatın alışılmadık ölçüde haşin koşulları altında hayatta kalmak için, hızlı ögrenmesi şarttı.

Zira her arzularının arkasında, o arzunun gerçekleşmesini sağlayan, can yakan, tokatlar ve sopalarla, fırlatılan taşlar ve sızlatan kırbaç darbeleriyle desteklenmiş bir kudret vardı.

Korku: Vahşi tabiatın, hiçbir hayvanın kaçamayacağı, ne yapsa kurtulamayacağı mirası.

Yalnızca kendi kendine ya da denizle konuşmaktansa konuşacak birinin olmasının ne kadar hoş olduğunu fark etti. "Seni özledim" dedi.

Ama insanoğlu yenilgi için yaratılmamıştır" dedi. "İnsan yok edilebilir ama yenilemez."

Kanıtladığı binlerce seferin hiçbir anlamı yoktu. Şimdi tekrar kanıtlıyordu. Her sefer yeni bir seferdi ve bunu yaparken asla geçmişi düşünmezdi.

Güneşin batışı tüm balıklar için zor bir vakittir.

Denizi, insanların, onu sevdiklerinde, İspanyolca adlandırdıkları gibi “iyi huylu”olarak düşünürdü daima. Onu sevenler kimi zaman hakkında kötü şeyler söyler ama daima sanki bir kadınmışçısına söylenir bunlar.

Bu işçilerin ne pahasına olursa olsun, açlığa, yokluğa, zulüme yeniden dönme pahasına da razıyım, hemen ülkeye dönmelerini isterdim. Hiçbir zulüm ve kötülük insanın insanı aşağılamasından daha beter olamaz.

Dünya birbirini besleyen bin çiçekli, bin renkli bir kültür bahçesi olmuştur. Her kültür, geçmiş kültürlerin gübrelediği birikim topraklarının bir kültür çiçeği olmuştur. Bilinçli ya da bilinçsiz bu büyük kültür bahçesinden bir çiçeği yok etmek, insanlıktan bir rengi, bir kokuyu, bir güzelliği, bir yaratıcılığı almakla bir tutulmuştur.

Düşünmek, tıpatıplaşmanın dışına çıkmak demektir. Düşünmek, kişiliği olmak demektir. Düşünmek, en küçük anlamda, var olmak demektir. Ve insanlar düşünmeyi öğrendikleri zaman, dünyayı tarttıkları, ölçtükleri biçtikleri zaman, birtakım çıkarcıların, insanları yüzyıllardan bu yana köle olarak kullananların, ya bu çeşit, ya da şu çeşit, çanlarına ok tıkandı, demektir.

"Denizde kum, insanoğlunda tutku!.. "

Bir filozof ' Paran olmasın ama konuşabileceğin dostların olsun ' demiş.

"Gerçekten ben neler çekmedim ki! Yüksek dalgalar arasında batıp çıkan bir kayık gibi ne kaçışlar, ne takipler görmedim, ne acılar tatmadım! Ama ne uğruna? Doğruluktan ayrılmadığım, vicdanımın sesini dinlediğim için. Yoksullara, yurtsuzlara el uzattığım için ..."

"Çünkü kötülük denen şey çalışmayıp boş durmaktan doğar; pis işler, çalışmayan adamın kafasına gelir . "

"İnsanların çıkarsız dostluk kadar imrendikleri bir şey yoktur."

"Fakat ruhunun derinlerinde bir sancı saklıydı: Olduğundan farklı olma arzusu. Bu, bir insanın kaderden yiyebileceği en büyük silledir. Olduğundan farklı olma arzusu: Kalpte yanan hiçbir arzu daha acı verici olamaz."

“Fakat günün birinde bir yerlerden ışık gelir ve bir yüzü yeniden tanırız.”

Tecrit edilmiş ruhunun bir asi kesileceğini nerden bilebilirdim. Şu da var ki her insan günün birinde kendi sürgününü yaşayacak. İnkar edilemez.
Kendin olabilmek için dayanaksız kalman gerekir. Ben gibi başından beri çemberin dışında kalanlar içinse sürgün yaşam boyuydu. Sürgün doğup sürgün ölmek.

Avrupa’yı görmek ve temel kültürünü anlamak için üç şehri, Floransa, Roma ve Prag’ı göreceksin. Asya kültürünü anlamak için de, Bursa, İsfahan ve Lahor..

Ne Troya'nın zenginliği, ne de Apollon'un Pytho'daki mermer tapınağında saklı olan hazineleri. Canın sığır ya da koyun mu çekti; yakalar getirirsin. Üçayakları, kızıl yeleli atları satın alırsın. Ama ya tatlı can! Dişlerinin arasından bir kez çıktı mı bir daha ne savaşla geri gelir, ne de parayla!

Hepimizinki günübirlik hayatlar; hatırlayanın, hatırlanandan farkı yok. Hepsi geçici. Hem anılar hem de onların nesnesi. Her şeyi unutmuş olacağın günler kapıda, her şeyin seni unutacağı günler yakın. Bil ki çok geçmeden hiç kimse ve hiçbir yerde olacaksın.

"Düşüncelerinin ikiye bölündüğünü seziyorum. Sen utancın egemen olduğu parçana kulak vermişsin. Oysa bir de değişmek isteyen parçan var. Bu parçan, senin farklı bir yaşam sürmeni istiyor.

Kelimelere âşık olduğunuzu görüyorum.
Onlarla dans etmeyi seviyorsunuz. Oysa kelimeler yalnızca not düşmeye yarar.
Melodiyi oluşturan, fikirlerdir. Yaşamımızın çatısını da fikirler oluşturur.

Ey can, sana aklı niçin vermiş veren?
Kendini bil, yolunu bul yitip gitmeden.
Baykuş gibi ne gezersin viranelikte,
Yerin Akdoğan gibi sultanın eliyken?

Ama sen neyimsin ki benim, sen ki beni asla, asla tanımadın, bir su birikintisinin yanından geçer gibi geçip gittin yanımdan, bir taşa basar gibi üzerime basıp gittin, gittin, hep gittin ve beni hiç bitmeyen bir bekleyişe mahkum ettin.

bir kızın, bir kadının yüzü bir erkek için inanılmaz değişken olmalı, zira bu yüz çoğu zaman kâh bir tutkuyu, kâh bir çocuksuluğu, kâh bir bıkkınlığı yansıtan bir aynadan başka bir şey değildir ve aynadaki görüntü gibi hızla silinip gider.

İnsanlarla iç içe olmak, insanı kendini gözlemlemeye teşvik eder.

Belirli bir noktadan sonra artık geriye dönüş yoktur. İşte bu noktaya erişmek gerekir.

Tüm insani hatalar sabırsızlıktan, amaçla ilgili olanın zamansız kesintiye uğratılmasından ve sözde sorunun sözde bir çitle çevrilmesinden doğar.

Ardındaki çirkinliği saklayamayan bir yüz ile ne kadar güzel olduğunu keşfetmek için maskesini kaldırmam gereken bir yüz gördüm.
Kırışmış, ama hiçbir anlam taşımayan bir yüz ile üstünde her şeyin apaçık göründüğü yalın ve yapmacıksız bir yüz gördüm.