Günlükler

Derken öpüyorum onu, sarı yıldızlar demetinin, soğuk ve parlak ışık parçası sürüsünün üzerinde, fevkalade karanlık bir deniz var ve müthiş bir rüzgâr, iri ve nazikçe ağaçların yapraklarına vuran serin bir havayı sürüklüyor, ortalık sessizliğe bürünüyor, mucizeler gerçekleşiyor ve ben, yeni bir hayretle bir acayip ve sevinçli, aniden içime dolan güçle çocuksu hissediyor, aşkla ve coşkuyla büyümüş gözlerle benimkine çok yakın duran bu azimli, sevimli ve öylesine gerçek yüze bakıyorum.

Ve ben, deniz fenerinden ışıl ışıl, döne döne, keskin bir parlaklık yakalayarak gelen ve zayıf yanağınla ince çenenin korkunç güzelliğini gölgeleyen, seni, sırf tekrar yakalayabilsin diye, karanlığın kollarına bırakan ölçülü ışıkla karanlığın içindeki yüzünü hatırlıyorum

Bu deftere uzun zamandır yazmıyor olmamın sebebi kısmen kafamdan yazıya dökecek tek bir makul, tutarlı düşünce geçmemesi diyebilirim. Zihnim, iğrenç derecede açık, bir benzetme yapmam gerekirse, atık kåğıtlarla, saç telleri ve çürümekte olan elma koçanlarıyla dolu bir çöp tenekesi gibi.

Sosyal ilişkilerim yerlerde sürünüyor. Umursadığım hiç kimse yok ve bu hissin karşılıklı olduğu aşikår. Bir insanın diğerini cezbetmesini sağlayan nedir? Geçen yıl çeşitli nedenlerle benimle olmayı isteyen bir adam vardı.
Görünüşüme güveniyordum, cazibeme güveniyordum ve egom doymuştu.