Alemdar

Alparslan ile kapısından girdiğimiz Anadolu’yu çatı eyleyenlerin romanı... Moğol mezaliminden kaçıp akın akın gelen obalar sığınacakları bir liman aramaktadırlar. Sultan Alâeddin Keykubat eliyle belirlenen yerlere yerleştirilen obaların her biri toprağa ekilen birer fidandır adeta... Kökleri yerin ta derinlerinde, başı arş-ı âlâda bir devlet düşünün tohumlarıdır Sultan'ın gönlünde... Bugünün mazlumları yarının düzeninin sahipleridir. Sultan Alâeddin'in akıbeti, Anadolu’ya sığınıp kök salmaya çalışan obaların da kaderidir. Sultan, aşkının esiridir lakin gönlünde yanan cihanşümul devlet ateşinin de pervanesidir aynı zamanda... Esiri olduğu aşk ya sonu olacak ya da tüm mazlumları tek bir çatı altında toplayan koca bir devlete dönüşmesine vesile olacaktır. Sultan Alâeddin’in kulaklarında hâlâ o ses yankılanmaktadır: “Dikkat edesin Alâeddin! Aşk yangınından kurtulmaz isen o senden kurtulur! Sen onu yok etmez isen o seni yok eder! Kendi celladın oluverirsin farkında olmadan!”