Isırma Hastalığı Şiir Yazıları

Edebiyatımızda —özellikle söz konusu eleştiri olduğunda— nice zamandır hastalıklı bir sessizliğin hüküm sürdüğünü görüyoruz. Yapay Şair-ler, kendi metinleri dışında başka şiirler ile hiç ilgilenmiyor, görmüyorlar bile: Kör. Pişikten huzursuz, kan çıbanından oturamaz ve diş ağrısından uykusuz olması gereken bu zümre, etrafta uçuşan Yapay Şiir-lerden rahatsızlık duymuyor, ses de çıkarmıyor: Dilsiz. En babasıysa kafasına kuş pislemiş gibi mırıl mırıl mırıl-danıyor. İşte Kadir Tepe, taşan bardağı kırıp bu iplemezliğe karşı bir eylem planında bulunuyor fakat bu plan, bize sattıkları (en azından satmaya çalıştıkları) “çiçek-böcek” gibi bir kumar oyunu değil, iltihaplı gördüğü yeri ısırıp tükürmek için tebdili kıyafet çarşılarda gezen bir ısırma hastasının her seferinde kazandığı bir pazar-lık: Kumar. Tıpkı huzursuzluğu seven bir Çâlâb’ın, rahatsız etmeyi amaç edinen kulu gibi: Kumarda yalnızca dişlerini kaybeden… “‘Halk’ masallarına inanma. Emir alma, emir verme. Sat hatıralarını, antika seni ilgilendirmiyor bugün. Küçümsenmeni engelleme! Asla taklit etme. Isrardan vazgeçme, nazlanma ve delişmenliğini koru. Şık ol. Bütün katiller iyi giyinirler çünkü.”