Klasik Türk Şiirinde Cemre

Kimseler görmüş değildir yüzlerin İsmi vardur cismi ammâ ki nihân (Fıtrıat Hanım) İklim değişiklikleri ve mevsim döngüleri insanlık tarihinde her dönem ciddiye alınmış, kaydedilmiş ve bilgi aktarımının kolaylığı gözetilerek farklı isimlerle anılagelmiştir. “19-20 Şubat”ta havaya, “26-27 Şubat”ta suya ve “5-6 Mart”ta toprağa düştüğü kabul edilen cemrelerin birer hafta arayla tabiata karışması ile artık baharın geldiği ilan edilmiş olur. Bereketi simgeleyen, havanın ısınma kademelerini belirten cemre; toprağın ekine, halkın ilkbahar-yaza hazırlandığı bilgisidir. Soğuk kırılır, ağaçlar çiçeklenir, meralar tazelenir, hayvanlar kış uykularından uyanır, insan ruhunda da türlü güzellikler şekillenir. Klasik Türk şiirinde cemrenin tesirleri, beyitler ışığında izah edilmiş; divan şairlerinin sanat anlayışları, estetik ifadeleri cemre üzerine inşa ettikleri mana derinlikleriyle ele alınmıştır. “Cemre’nin anlamı, kökeni, düşme vakti ile sırası, rastlandığı diğer kültürler, ruzname ve melhemelerde yer alan cemre şiirleri, halk yaratıcılığı üzerindeki tesirleri, düştüğü vakit yapılan eğlenceler, kutlamalar; halk(modern) şiirinden seçilen örneklerde bu kitapta yer alan diğer başlıklardır. Şiirin derinliklerinde parlayan cemrenin her yönüyle ele alınması gayreti; fikre, kültüre ve sanata katkılarına dair güçlü bir kanaatin oluşmasına imkân sunacaktır.