Köylü Devrimci Börklüce Mustafa

Sen hiç böylesine yaşamadın Bedreddin hiç yaşamadın acı'nın böylesini: bir engerek gibi ısıra-parçalaya aktı durdu tenimde- yırtarak aldılar yensiz, yakasız giysimi haykırdı kırbaç yarıklarını çıplaklığım- vurdular yüzüm üstü bir kalas çarmıha kırıldı bir fanus gibi!- sökercesine gerdiler kollarımı mıhladılar avuçlarımdan yüreğime kadar yırtıldı etim- varyozlarla kırdılar dizlerimi ayak kemiklerimi kırdılar- apışlarımı kanatarak ayırıp bacaklarımı mıhladılar tabanlarımdan- hançerlerle oydular küreklerimi, kaba etlerimi yanar mum gömdüler Bedreddin! eridi etim- dağıtmak istediler içimdeki şöleni inancımı yıkmak istediler: yıkılmadım! bir deve üstünde gezdirdiler Ayasluğ'da gücü bilinsin diye Çelebi Mehemmed'in- çarmıhtan alıp, ipe çektiler çatlayıp, yarıldı güneşte etim çırılçıplak sallanıp durdum iki gün boyu- tükenmek bilmedi kinleri, korkuları ipten alıp, paraladılar gaddarelerle- aldılar yatağanla kellemi balla yuğup, bal kavanozuyla ilettiler kan çerçisi Çelebi Mehemmed'e! * Yılmaz Gruda