Yetmiş Bir Yıllık Sandık

Ben Fehime... Küçük bir dağ köyünde büyüdüm. Çocukluğuma dair kurduğum tüm hayallerin tek bir adı vardı: Özgürlük. Mevlana’nın o güzel sözünde dediği gibi: “Senin dünyaya bakan penceren kirliyse, benim çiçeklerim sana çamurlu görünür.” Benim hayallerim de hayal kurmayı bilmeyenlere hep saçma geldi; kimseden bir destek, bir el görmedim. Anladım ki mutluluk, sadece dışarıda aramakla bulunmuyor. İnsan, huzuru ve mutluluğu kendi içinde aramalı; meğer ancak böyle gerçekten mutlu olunabiliyormuş. Bunu şimdi çok daha iyi anlıyorum. Ben Fehime... Bir dağ köyünde büyüdüm ve bu satırları, benim gibi fark edilmeden solup giden tüm “kır çiçekleri” için yazdım. Kır çiçekleri vardır; belki de kimse farkına bile varmadan üstüne basıp geçecek. Belki de kimse onları görüp koklamadan, öylece solup gidecekler. Ben de o kır çiçeklerinden biriydim. Yağmura, rüzgara karşı dimdik durdum. Kendi doğam gereği rüzgarda sallanarak, Allah’ın izniyle benden daha güzel kır çiçeklerinin yetişmesine vesile oldum. Gönlüm çok daha güzel, çok daha faydalı işler yapmak isterdi ama benim ne gücüm ne de bilgim buna yetti. Şimdi tüm dileğim ve umudum çocuklarımdan yana. Bu kitap da onların yardımı olmasa asla olmazdı.